Tuesday, January 25, 2011

Σπασμένη Κούκλα

Πώς αλλάζει ο άνθρωπος... Πώς γίνεται να ξυπνήσεις μια μέρα και να καταλάβεις ότι έχεις αλλάξει? Οι αλλαγές δε γίνονται απ'τη μία μέρα στην άλλη. Σαφώς και όχι. Παίρνουν χρόνο.. Και γίνονται τόσο πονηρά, τόσο ύπουλα, τόσο απειροελάχιστα, που δεν τις καταλαβαίνεις μέρα με τη μέρα. Και βρίσκεσαι λίγα χρόνια μετά, να κοιτάς πίσω τον εαυτό σου, και να αναρωτιέσαι πώς έγινες έτσι. Πότε. Γιατί. Θες τον εαυτό σου πίσω. Εκείνον που ήλπιζε, που τα έβλεπε όλα θετικά, που δεν έχανε ποτέ το κουράγιο του. Γιατί έφυγε? Γιατί πήρε τη θέση του ο κυνισμός? Η απαισιοδοξία? Τη μισείς αυτή τη λέξη. Δε σου άρεσε ποτέ και ποτέ δε σε περιέγραφε. Τώρα γιατί τη νιώθεις να σε πλησιάζει? Δεν τη θέλεις. Δεν είσαι αχάριστη, ξέρεις ότι έχεις πολλά καλά στη ζωή σου. Αλλά μερικές φορές δεν υπάρχει λογική πίσω απ'τα συναισθήματα. Ή μπορεί και να υπάρχει τελικά, δεν ξέρεις. Δε θέλεις πολλά,αλήθεια. Θες να ξυπνήσεις ένα πρωί και να έχουν μπει όλα στη θέση τους. Θες να ξυπνήσεις και να είσαι καλά. Θες να ξυπνήσεις και να ελπίζεις ξανά. Και θέλεις οι ελπίδες σου να είναι βάσιμες. Θέλεις να μπορείς να κοιτάζεις το μέλλον σου και να χαμογελάς. Θέλεις τον εαυτό σου ξανά ολοκληρωμένο. Κι όχι αυτό το σπασμένο υποκατάστατο που φαίνεται στον καθρέφτη. Όχι αυτή τη θλιμμένη κούκλα που ζει μηχανικά και σε κοιτάει συμβιβασμένα. Θες τον εαυτό σου.