Wednesday, December 22, 2010

Καταστροφή ή Ολοκλήρωση

Καταστροφή. Μια τόσο μικρή λέξη, με τόσο μεγάλο όγκο σημασίας. Έχει τόσα διαφορετικά είδη, αλλά ό,τι κι αν αγγίξει το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Φθορά. Διάλυση. Αποσύνθεση. Και η ερώτηση μου είναι η εξής. Για ποιο λόγο θα έφτανες στην καταστροφή? Για τα πιστεύω σου? Για τα ιδανικά σου? Για την οικογένεια σου? Για την αγάπη της ζωής σου? Για τον απόλυτο έρωτα?Για όλα τα παραπάνω? Τι είναι αυτό που μπορεί να σε οδηγήσει ολοκληρωτικά στον όλεθρο κι εσύ να το αφήσεις? Πόσο δυνατά συναισθήματα πρέπει να έχεις για να βλέπεις το κύμα να σε πλησιάζει κι εσύ γνωρίζοντας ότι σύντομα θα υπάρξει το ναυάγιο, να το υπομείνεις στωικά?
Με συναρπάζει η ιδέα ότι βρίσκεις κάτι στον κόσμο που βάζεις πάνω από τον εαυτό σου. Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς. Πιο εγωπαθές ον απ'τον άνθρωπο δεν υπάρχει. Πάνω απ'ολα ο εγωισμός, το συμφέρον, η καλοπέραση και ο εαυτός μας. Δεν είναι λοιπόν συγκλονιστικό, να έρθει κάτι στη ζωή σου που θα σου ανατρέψει κάθε σου θεωρία, κάθε τι που ήξερες και πίστευες? Το θεωρώ σπουδαίο. Να βρεθεί αυτό το κάτι ή αυτός ο κάποιος, που θα σε κάνει να πεις ότι αυτό είναι το νόημα της ζωής και τίποτα άλλο. Να ξυπνήσουν συναισθήματα μέσα σου που θα σε κάνουν να νιώσεις ότι ζεις. Ότι το αίμα κυλάει στις φλέβες σου πιο δυνατά από ποτέ. Ότι αν αύριο ήταν η τελευταία σου μέρα πάνω στον κόσμο, δε σε νοιάζει. Έχεις νιώσει κάτι τόσο δυνατό, κάτι που ο κόσμος ψάχνει ολόκληρες ζωές να βρει, πολλές φορές ανεπιτυχώς. Όποιο συναίσθημα κι αν είναι αυτό που θα σου δώσει το αίσθημα ολοκλήρωσης, το έχεις νιώσει. Και για χάρη αυτού, θα έβλεπες τον κατακερματισμό σου να πλησιάζει, θα έκλεινες τα μάτια σου, θα χαμογελούσες, και θα άνοιγες τα χέρια διάπλατα...