Wednesday, September 22, 2010

Μάσκες Σιωπής

Μέσα σου κλαις. Πονάς, νιώθεις ότι η καρδιά σου θα σταματήσει.
Βουρκώνεις ασυνείδητα, και σφίγγεις τις γροθιές σου τόσο δυνατά, που μικρά μισοφέγγαρα κάνουν την εμφάνιση τους στις παλάμες σου. Ματωμένα μισοφέγγαρα, και τα δάκρυα δεν πέφτουν ποτέ. Το πρόσωπο σου ,είναι μια μάσκα. Μια τέλεια σμιλεμένη μάσκα που δεν προδίδει τίποτα. Τα χείλη σου είναι κολλημένα σε ένα χαμόγελο που πείθει τους πάντες ότι όλα είναι καλά. Κανείς δε σταματάει το βλέμμα του λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω να σε παρατηρήσει. Δε χρειάζεται άλλωστε. Το γέλιο σου δε δίνει κανένα δικαίωμα αμφισβήτησης. Είσαι μια χαρά.
Για ποιον φοράς αυτή τη μάσκα ? Για τον εαυτό σου, για εκείνους, για ποιον? Ποιον προστατεύεις? Τι φοβάσαι, τι ελπίζεις να αποφύγεις? Τρέμεις στην ιδέα να καταλάβουν οι άνθρωποι δίπλα σου ότι νιώθεις περισσότερα από αυτά που αφήνεις να φανούν. Φοβάσαι να δείξεις ότι έχεις αδυναμίες. Κάθε αδυναμία που φανερώνεις, ένα μελλοντικό πεδίο βολής που θα σε πληγώσει ανεπανόρθωτα. Μια λεπτομέρεια που μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου. Έχει γίνει ξανά στο παρελθόν, θα γίνει και στο μέλλον, εκτός κι αν το αποτρέψεις. Εκτός κι αν φορέσεις τη μάσκα σου. Αυτή που σε προστατεύει, αυτή που δεν αφήνει τίποτα να περάσει. Τίποτα δε βγαίνει,τίποτα δε μπαίνει. Τι κι αν είναι πιο δύσκολο κάθε φορά. Τι κι αν κάθε μοναχικό ξέσπασμα σου είναι πιο δυνατό απ' το προηγούμενο. Τι κι αν επιδεινώνεται κάθε φορά η σιωπή σου. Αυτή η σιωπή που στην πραγματικότητα φωνάζει βοήθεια. Φωνάζει κάποιον να σε προσέξει, να έρθει και να σε τραβήξει απ' το βούρκο που κατρακυλάς, να σε σώσει και να σου δείξει το δρόμο. Αλλά κανείς δεν την ακούει. Δεν πειράζει όμως. Θα χρησιμοποιήσεις ακόμα μια μάσκα. Μία ακόμα,να καλύψεις τα ραγίσματα της προηγούμενης.
Όλα είναι υπό έλεγχο,κανείς δε χρειάζεται να μάθει τι πραγματικά αισθάνεσαι.Τι κι αν το πρόσωπο σου έχει αρχίσει να χάνεται κάτω απ' τις μάσκες ,και ξεχνάς με τι πραγματικά μοιάζεις. Δεν πειράζει. Το ελέγχεις. Χαμογελάς άλλωστε,κι αυτό είναι καλό?