Friday, August 27, 2010

Ονειρικό Δηλητήριο

Ήξερε ότι έβλεπε όνειρο. Το καταλάβαινε στο υποσυνείδητο της. Και παρόλα αυτά, ένιωσε ότι είχε την απόλυτη δύναμη και τον ακριβή έλεγχο που χρειαζόταν,να κάνει ό,τι θέλει. Να δώσει σχήμα,να αλλάξει μορφές,και να πλάσει ό,τι εκείνη ζητούσε. Εστίασε το ενδιαφέρον της σε ένα πρόσωπο που δε γνώριζε.Εναν άντρα που δεν είχε ξαναδεί και δε θυμόταν. Τι δουλειά είχε αυτός ο άγνωστος στο δικό της όνειρο?Έκλεισε τα μάτια της,και συγκεντρώθηκε.Σκέφτηκε ένα άλλο πρόσωπο στη θέση του και προσπάθησε με πείσμα να τον φανταστεί μπροστά της. Μόλις άνοιξε ξανά τα μάτια της,έκπληκτη συνειδητοποίησε ότι τα είχε καταφέρει. Ήταν εκεί και την κοιτούσε,απορημένος ίσως. Ίσως πάλι,να ήταν η δικιά της απορία που καθρεφτιζόταν στο πρόσωπο του. Πως το είχε κάνει αυτό? Ξαφνικά ένιωσε να τραβιέται μακριά,να απομακρύνεται.
Δευτερόλεπτα αργότερα,πετιόταν όρθια απ' το κρεβάτι της,μουσκεμένη στον ιδρώτα. Τι είχε μόλις συμβεί?Είχε ελέγξει το όνειρο της?Πώς?Τι σήμαινε αυτό?Ερωτήματα κι απορίες πλημμύρισαν το κεφάλι της τόσο έντονα,που την έπιασε πονοκέφαλος. Ερωτήσεις που δεν μπορούσε να απαντήσει όμως,παρα μόνο να σπρώξει βαθιά στο πίσω μέρος του μυαλού της και να τις αγνοήσει. Προσωρινά,κι όσο αυτό ήταν εφικτό.

Monday, August 23, 2010

Το σύνδρομο μετά τις διακοπές

Επέστρεψα κι εγώ...Μέρες τώρα. Αλλά δεν έγραφα,δεν έκανα update τίποτα,γιατί πίστευα ότι όσο δεν ανανεώνω,είμαι ακόμη σε διακοπές. Delusion. Διάβασα λοιπόν ένα άρθρο,το οποίο αναφερόταν στο σύνδρομο μετά τις διακοπές,και θα παραθέσω κάποια συγκεκριμένα κομμάτια.

"...Τα συμπτώματα του συνδρόμου αυτού είναι συνήθως δυσκολία στη συγκέντρωση, πονοκέφαλος, δυσπεψία, βήχας, μυϊκοί πόνοι και πολύ άγχος. Επίσης υπάρχει διάχυτη μελαγχολία και ένα δυσάρεστο αίσθημα κενού. Η μελαγχολία, η απέχθεια για οποιαδήποτε εργασία -ακόμα και σκέψη για δουλειά- και ο εκνευρισμός συμπληρώνουν το πλαίσιο των συμπτωμάτων του συνδρόμου. Πέρα από τις ψυχικές διαταραχές, ωστόσο, μπορούν να εμφανιστούν και οργανικά προβλήματα, όπως κούραση, υπνηλία, και ανορεξία..."

"Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι «ασθενείς» που υποφέρουν από το σύνδρομο της επιστροφής από τις διακοπές συνέρχονται σταδιακά, χωρίς να χρειαστούν οποιασδήποτε μορφής εξωτερική βοήθεια -φαρμακευτική θεραπεία ή ιατρικές συμβουλές- μετά την πάροδο τεσσάρων εβδομάδων."

Δεν είχα ιδέα ότι δεν είμαι μόνη μου. Ρωτώντας λοιπόν φίλους και γνωστούς,φαίνεται ότι όλοι λίγο πολύ το περνάνε,κι είναι ακόμα πιο έντονο,αν οι διακοπές σου ήταν υπέροχες, όπως έτυχε και ήταν φέτος οι δικές μου.

Είδα τόσο όμορφα μέρη,γνώρισα νέους ανθρώπους,έκανα νέες φιλίες,αλλά και ανανέωσα παλιές. Ήταν 2 μήνες γέλιου,ξεγνοιασιάς κι απόλαυσης. Γύρισα σπίτι με πολλές φωτογραφίες, κι ένα συναίσθημα χαράς να με γεμίζει - στο κάνει αυτό η καλή παρέα.

Πως γίνεται λοιπόν,να πρέπει να επιστρέψω στη ρουτίνα τόσο γρήγορα?Δε γίνεται. Και δε θέλω κιόλας. Ξέρω σαφώς ότι όλα τα ωραία τελειώνουν,και γι'αυτό ακριβώς είναι ωραία,γιατί δε φθείρονται. Απλά δεν είμαι έτοιμη ακόμα. Ίσως σε 4 εβδομάδες!

Καλή δύναμη σ'όσους περνάνε το ίδιο..



Article source : http://www.citypress.gr/index.html?action=article&article=68975