Tuesday, January 25, 2011

Σπασμένη Κούκλα

Πώς αλλάζει ο άνθρωπος... Πώς γίνεται να ξυπνήσεις μια μέρα και να καταλάβεις ότι έχεις αλλάξει? Οι αλλαγές δε γίνονται απ'τη μία μέρα στην άλλη. Σαφώς και όχι. Παίρνουν χρόνο.. Και γίνονται τόσο πονηρά, τόσο ύπουλα, τόσο απειροελάχιστα, που δεν τις καταλαβαίνεις μέρα με τη μέρα. Και βρίσκεσαι λίγα χρόνια μετά, να κοιτάς πίσω τον εαυτό σου, και να αναρωτιέσαι πώς έγινες έτσι. Πότε. Γιατί. Θες τον εαυτό σου πίσω. Εκείνον που ήλπιζε, που τα έβλεπε όλα θετικά, που δεν έχανε ποτέ το κουράγιο του. Γιατί έφυγε? Γιατί πήρε τη θέση του ο κυνισμός? Η απαισιοδοξία? Τη μισείς αυτή τη λέξη. Δε σου άρεσε ποτέ και ποτέ δε σε περιέγραφε. Τώρα γιατί τη νιώθεις να σε πλησιάζει? Δεν τη θέλεις. Δεν είσαι αχάριστη, ξέρεις ότι έχεις πολλά καλά στη ζωή σου. Αλλά μερικές φορές δεν υπάρχει λογική πίσω απ'τα συναισθήματα. Ή μπορεί και να υπάρχει τελικά, δεν ξέρεις. Δε θέλεις πολλά,αλήθεια. Θες να ξυπνήσεις ένα πρωί και να έχουν μπει όλα στη θέση τους. Θες να ξυπνήσεις και να είσαι καλά. Θες να ξυπνήσεις και να ελπίζεις ξανά. Και θέλεις οι ελπίδες σου να είναι βάσιμες. Θέλεις να μπορείς να κοιτάζεις το μέλλον σου και να χαμογελάς. Θέλεις τον εαυτό σου ξανά ολοκληρωμένο. Κι όχι αυτό το σπασμένο υποκατάστατο που φαίνεται στον καθρέφτη. Όχι αυτή τη θλιμμένη κούκλα που ζει μηχανικά και σε κοιτάει συμβιβασμένα. Θες τον εαυτό σου.

Wednesday, December 22, 2010

Καταστροφή ή Ολοκλήρωση

Καταστροφή. Μια τόσο μικρή λέξη, με τόσο μεγάλο όγκο σημασίας. Έχει τόσα διαφορετικά είδη, αλλά ό,τι κι αν αγγίξει το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Φθορά. Διάλυση. Αποσύνθεση. Και η ερώτηση μου είναι η εξής. Για ποιο λόγο θα έφτανες στην καταστροφή? Για τα πιστεύω σου? Για τα ιδανικά σου? Για την οικογένεια σου? Για την αγάπη της ζωής σου? Για τον απόλυτο έρωτα?Για όλα τα παραπάνω? Τι είναι αυτό που μπορεί να σε οδηγήσει ολοκληρωτικά στον όλεθρο κι εσύ να το αφήσεις? Πόσο δυνατά συναισθήματα πρέπει να έχεις για να βλέπεις το κύμα να σε πλησιάζει κι εσύ γνωρίζοντας ότι σύντομα θα υπάρξει το ναυάγιο, να το υπομείνεις στωικά?
Με συναρπάζει η ιδέα ότι βρίσκεις κάτι στον κόσμο που βάζεις πάνω από τον εαυτό σου. Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς. Πιο εγωπαθές ον απ'τον άνθρωπο δεν υπάρχει. Πάνω απ'ολα ο εγωισμός, το συμφέρον, η καλοπέραση και ο εαυτός μας. Δεν είναι λοιπόν συγκλονιστικό, να έρθει κάτι στη ζωή σου που θα σου ανατρέψει κάθε σου θεωρία, κάθε τι που ήξερες και πίστευες? Το θεωρώ σπουδαίο. Να βρεθεί αυτό το κάτι ή αυτός ο κάποιος, που θα σε κάνει να πεις ότι αυτό είναι το νόημα της ζωής και τίποτα άλλο. Να ξυπνήσουν συναισθήματα μέσα σου που θα σε κάνουν να νιώσεις ότι ζεις. Ότι το αίμα κυλάει στις φλέβες σου πιο δυνατά από ποτέ. Ότι αν αύριο ήταν η τελευταία σου μέρα πάνω στον κόσμο, δε σε νοιάζει. Έχεις νιώσει κάτι τόσο δυνατό, κάτι που ο κόσμος ψάχνει ολόκληρες ζωές να βρει, πολλές φορές ανεπιτυχώς. Όποιο συναίσθημα κι αν είναι αυτό που θα σου δώσει το αίσθημα ολοκλήρωσης, το έχεις νιώσει. Και για χάρη αυτού, θα έβλεπες τον κατακερματισμό σου να πλησιάζει, θα έκλεινες τα μάτια σου, θα χαμογελούσες, και θα άνοιγες τα χέρια διάπλατα...

Wednesday, September 22, 2010

Μάσκες Σιωπής

Μέσα σου κλαις. Πονάς, νιώθεις ότι η καρδιά σου θα σταματήσει.
Βουρκώνεις ασυνείδητα, και σφίγγεις τις γροθιές σου τόσο δυνατά, που μικρά μισοφέγγαρα κάνουν την εμφάνιση τους στις παλάμες σου. Ματωμένα μισοφέγγαρα, και τα δάκρυα δεν πέφτουν ποτέ. Το πρόσωπο σου ,είναι μια μάσκα. Μια τέλεια σμιλεμένη μάσκα που δεν προδίδει τίποτα. Τα χείλη σου είναι κολλημένα σε ένα χαμόγελο που πείθει τους πάντες ότι όλα είναι καλά. Κανείς δε σταματάει το βλέμμα του λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω να σε παρατηρήσει. Δε χρειάζεται άλλωστε. Το γέλιο σου δε δίνει κανένα δικαίωμα αμφισβήτησης. Είσαι μια χαρά.
Για ποιον φοράς αυτή τη μάσκα ? Για τον εαυτό σου, για εκείνους, για ποιον? Ποιον προστατεύεις? Τι φοβάσαι, τι ελπίζεις να αποφύγεις? Τρέμεις στην ιδέα να καταλάβουν οι άνθρωποι δίπλα σου ότι νιώθεις περισσότερα από αυτά που αφήνεις να φανούν. Φοβάσαι να δείξεις ότι έχεις αδυναμίες. Κάθε αδυναμία που φανερώνεις, ένα μελλοντικό πεδίο βολής που θα σε πληγώσει ανεπανόρθωτα. Μια λεπτομέρεια που μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου. Έχει γίνει ξανά στο παρελθόν, θα γίνει και στο μέλλον, εκτός κι αν το αποτρέψεις. Εκτός κι αν φορέσεις τη μάσκα σου. Αυτή που σε προστατεύει, αυτή που δεν αφήνει τίποτα να περάσει. Τίποτα δε βγαίνει,τίποτα δε μπαίνει. Τι κι αν είναι πιο δύσκολο κάθε φορά. Τι κι αν κάθε μοναχικό ξέσπασμα σου είναι πιο δυνατό απ' το προηγούμενο. Τι κι αν επιδεινώνεται κάθε φορά η σιωπή σου. Αυτή η σιωπή που στην πραγματικότητα φωνάζει βοήθεια. Φωνάζει κάποιον να σε προσέξει, να έρθει και να σε τραβήξει απ' το βούρκο που κατρακυλάς, να σε σώσει και να σου δείξει το δρόμο. Αλλά κανείς δεν την ακούει. Δεν πειράζει όμως. Θα χρησιμοποιήσεις ακόμα μια μάσκα. Μία ακόμα,να καλύψεις τα ραγίσματα της προηγούμενης.
Όλα είναι υπό έλεγχο,κανείς δε χρειάζεται να μάθει τι πραγματικά αισθάνεσαι.Τι κι αν το πρόσωπο σου έχει αρχίσει να χάνεται κάτω απ' τις μάσκες ,και ξεχνάς με τι πραγματικά μοιάζεις. Δεν πειράζει. Το ελέγχεις. Χαμογελάς άλλωστε,κι αυτό είναι καλό?

Friday, August 27, 2010

Ονειρικό Δηλητήριο

Ήξερε ότι έβλεπε όνειρο. Το καταλάβαινε στο υποσυνείδητο της. Και παρόλα αυτά, ένιωσε ότι είχε την απόλυτη δύναμη και τον ακριβή έλεγχο που χρειαζόταν,να κάνει ό,τι θέλει. Να δώσει σχήμα,να αλλάξει μορφές,και να πλάσει ό,τι εκείνη ζητούσε. Εστίασε το ενδιαφέρον της σε ένα πρόσωπο που δε γνώριζε.Εναν άντρα που δεν είχε ξαναδεί και δε θυμόταν. Τι δουλειά είχε αυτός ο άγνωστος στο δικό της όνειρο?Έκλεισε τα μάτια της,και συγκεντρώθηκε.Σκέφτηκε ένα άλλο πρόσωπο στη θέση του και προσπάθησε με πείσμα να τον φανταστεί μπροστά της. Μόλις άνοιξε ξανά τα μάτια της,έκπληκτη συνειδητοποίησε ότι τα είχε καταφέρει. Ήταν εκεί και την κοιτούσε,απορημένος ίσως. Ίσως πάλι,να ήταν η δικιά της απορία που καθρεφτιζόταν στο πρόσωπο του. Πως το είχε κάνει αυτό? Ξαφνικά ένιωσε να τραβιέται μακριά,να απομακρύνεται.
Δευτερόλεπτα αργότερα,πετιόταν όρθια απ' το κρεβάτι της,μουσκεμένη στον ιδρώτα. Τι είχε μόλις συμβεί?Είχε ελέγξει το όνειρο της?Πώς?Τι σήμαινε αυτό?Ερωτήματα κι απορίες πλημμύρισαν το κεφάλι της τόσο έντονα,που την έπιασε πονοκέφαλος. Ερωτήσεις που δεν μπορούσε να απαντήσει όμως,παρα μόνο να σπρώξει βαθιά στο πίσω μέρος του μυαλού της και να τις αγνοήσει. Προσωρινά,κι όσο αυτό ήταν εφικτό.

Monday, August 23, 2010

Το σύνδρομο μετά τις διακοπές

Επέστρεψα κι εγώ...Μέρες τώρα. Αλλά δεν έγραφα,δεν έκανα update τίποτα,γιατί πίστευα ότι όσο δεν ανανεώνω,είμαι ακόμη σε διακοπές. Delusion. Διάβασα λοιπόν ένα άρθρο,το οποίο αναφερόταν στο σύνδρομο μετά τις διακοπές,και θα παραθέσω κάποια συγκεκριμένα κομμάτια.

"...Τα συμπτώματα του συνδρόμου αυτού είναι συνήθως δυσκολία στη συγκέντρωση, πονοκέφαλος, δυσπεψία, βήχας, μυϊκοί πόνοι και πολύ άγχος. Επίσης υπάρχει διάχυτη μελαγχολία και ένα δυσάρεστο αίσθημα κενού. Η μελαγχολία, η απέχθεια για οποιαδήποτε εργασία -ακόμα και σκέψη για δουλειά- και ο εκνευρισμός συμπληρώνουν το πλαίσιο των συμπτωμάτων του συνδρόμου. Πέρα από τις ψυχικές διαταραχές, ωστόσο, μπορούν να εμφανιστούν και οργανικά προβλήματα, όπως κούραση, υπνηλία, και ανορεξία..."

"Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι «ασθενείς» που υποφέρουν από το σύνδρομο της επιστροφής από τις διακοπές συνέρχονται σταδιακά, χωρίς να χρειαστούν οποιασδήποτε μορφής εξωτερική βοήθεια -φαρμακευτική θεραπεία ή ιατρικές συμβουλές- μετά την πάροδο τεσσάρων εβδομάδων."

Δεν είχα ιδέα ότι δεν είμαι μόνη μου. Ρωτώντας λοιπόν φίλους και γνωστούς,φαίνεται ότι όλοι λίγο πολύ το περνάνε,κι είναι ακόμα πιο έντονο,αν οι διακοπές σου ήταν υπέροχες, όπως έτυχε και ήταν φέτος οι δικές μου.

Είδα τόσο όμορφα μέρη,γνώρισα νέους ανθρώπους,έκανα νέες φιλίες,αλλά και ανανέωσα παλιές. Ήταν 2 μήνες γέλιου,ξεγνοιασιάς κι απόλαυσης. Γύρισα σπίτι με πολλές φωτογραφίες, κι ένα συναίσθημα χαράς να με γεμίζει - στο κάνει αυτό η καλή παρέα.

Πως γίνεται λοιπόν,να πρέπει να επιστρέψω στη ρουτίνα τόσο γρήγορα?Δε γίνεται. Και δε θέλω κιόλας. Ξέρω σαφώς ότι όλα τα ωραία τελειώνουν,και γι'αυτό ακριβώς είναι ωραία,γιατί δε φθείρονται. Απλά δεν είμαι έτοιμη ακόμα. Ίσως σε 4 εβδομάδες!

Καλή δύναμη σ'όσους περνάνε το ίδιο..



Article source : http://www.citypress.gr/index.html?action=article&article=68975

Friday, June 4, 2010

Θυμός

Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές τι κρύβεται πίσω απο αυτό το συναίσθημα.Απο που πηγάζει,πως διοχετέυεται και που καταλήγει.Τι είναι αυτό που σε κάνει να μεταμορφώνεσαι άλλες φορές σε τέρας δύναμης κι άλλες φορές σε τέρας σκέτο? Πόσες απ'τις φορές που έχουμε νευριάσει, είχαμε όντως κάποιον καλό λόγο?Και πόσες φορές αντιμετωπίσαμε λάθος αυτό τον θυμό? Ποσο σοβαροί ήταν οι λόγοι που μας οδήγησαν σε αυτό το αρχέγονο συναίσθημα? Τι είναι τέλος πάντων ο θυμός?
Είναι αυτές οι στιγμές που θέλουμε να σπάσουμε τα πάντα γύρω μας,να ξεσκίσουμε το δέρμα μας,και να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια μας ως μαχαίρια.Μαχαίρια που πολλές φορές πονάνε περισσότερο κι απ'την πιο ωμή βία.Νιώθουμε τη φωτιά να καίει τα σωθικά μας και να ψάχνει να βρει τρόπο να δραπετεύσει,τα άκρα μας τρέμουν απ'την ένταση,και δάκρυα τρέχουν απ'τα μάτια μας.Νιώθουμε ότι οτιδήποτε κι αν κάνουμε, αυτή η αίσθηση δε θα φύγει απο μέσα μας, και προσπαθούμε με χίλιους τρόπους να βρούμε έναν τρόπο να ξεσπάσει.
Είναι φορές που ο θυμός θα σιγοκαίει για μεγάλο διάστημα.Ώρες,μέρες,μήνες.Κι άλλες,που τόσο γρήγορα όσο ήρθε,θα φύγει.Έτσι απλά.
Η αλήθεια όμως είναι ότι δε φεύγει ποτέ.Δε μας αφήνει ποτέ.Απλά αντικαθίσταται απο κάποιο άλλο συναίσθημα.Απογοήτευση, κατανόηση, ηρεμία, συγχώρεση, αγάπη, απάθεια.Για τους λιγότερο τυχερούς,μίσος.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα νιώσετε αυτό το συναίσθημα,κάντε στον εαυτό σας τη χάρη και σκεφτείτε.Δώστε χρόνο να καταλάβετε τι νιώθετε και πως αλλιώς μπορείτε να εκφραστείτε.Μην πληγώνετε τους γύρω σας για ασήμαντους λόγους.Μην ενδώσετε.Γιατί πολύ απλά,ο θυμός είναι μεταδοτικός.Το μονο που θα καταφέρετε είναι να εξαπλωθεί.

Tuesday, May 25, 2010

Lost - The end











I don't want to overanalyse the end of Lost,post my theories and comment on what I've seen.I've done it so many times before.I just wanted to mention the end of this show,and what an epic journey it has been for six years.The finale was aired yesterday,and I feel so incredibly lucky to have been a part of this fictional world.I grew up with this show,it kept me wondering for weeks and years,I loved the story,sympathised with the characters, adored the actors,and last but not least,I fell in love with the series as a hole.

And now it's over.The end of an era.But it's ok.All good things come to an end.And this..this will stay in history and in our hearts,for many years to come.

It doesn't matter who we were.It only matters who we are. ~ Juliet
Live together,die alone. ~Jack
See you in another life brother. ~ Desmond
Welcome to the wonderful world of not knowing what the hell is going on. ~Kate
Don't tell me what I can't do. ~Locke
I've got your back. ~Sawyer
You can't let other people tell you what you are. You have to decide for yourself. ~Hurley
Nobody dies alone.Remember,let go and move on. ~Christian Sheppard


See you in another life,Losties.